XXII Światowe Letnie Igrzyska Polonijne
USTKA 25 - 30 sierpnia 2026
Największe sportowe święto Polonii i Polaków mieszkających poza granicami ojczyzny

KOSZYKÓWKA 3X3

Koszykówkęe na igrzyskach w Ustce wybrało 22 zawodników - 2 kobiety i 20 mężczyzn. Zawody rozgrywane były w Zespole Szkół Ogólnokształcących i Technicznych w Ustce.

Należy wiedzieć, że ZSOiT to kluczowy ośrodek sportu młodzieżowego w regionie. W należącym do niego I Liceum Ogólnokształcące im. Mikołaja Kopernika funkcjonują klasy mistrzostwa sportowego, które oferują uczniom unikalny w skali kraju, bardzo intensywny tok szkolenia. W planie zajęć znajdują się nie tylko standardowe treningi, ale również regularne zajęcia na basenie, odnowa biologiczna oraz treningi na siłowni pod okiem specjalistów. Program koncentruje się przede wszystkim wokół piłki nożnej, piłki ręcznej oraz lekkoatletyki.
Unikalnym projektem jest Oddział Mistrzostwa Sportowego pod patronatem West Ham United Foundation (oficjalnej fundacji londyńskiego klubu z angielskiej Premier League). Współpraca ta gwarantuje młodym piłkarzom: profesjonalne treningi prowadzone przez trenerów z brytyjskimi certyfikatami, testy sprawnościowe i treningi pokazowe nadzorowane bezpośrednio przez kadrę z Londynu, zagraniczne wyjazdy na mecze sparingowe do Wielkiej Brytanii, analizę wideo postępów technicznych każdego zawodnika, intensywną naukę języka angielskiego z native speakerami, co ułatwia ewentualną karierę międzynarodową.
Szkoła dysponuje świetnym zapleczem treningowym, które regularnie przechodzi modernizacje. Uczniowie mają do dyspozycji nowo wyremontowaną halę sportową ze specjalistycznym parkietem. Obiekt ten gości imprezy najwyższej rangi młodzieżowej – m.in. turnieje eliminacyjne Młodzieżowych Mistrzostw Polski w Futsalu, w których z powodzeniem startują uczniowie usteckiego ZSOiT.

KILKA SŁÓW O DYSCYPLINIE

Koszykówka 3x3 to dynamiczna, niezwykle widowiskowa odmiana tradycyjnej koszykówki, rozgrywana na połowie standardowego boiska (o wymiarach 15 x 11 m) z jednym koszem. Naprzeciw siebie stają dwa trzyosobowe zespoły (plus jeden zawodnik rezerwowy).
Czas gry wynosi 10 minut lub kończy się wcześniej, gdy jedna z drużyn zdobędzie 21 punktów. Punktacja różni się od tradycyjnej koszykówki: rzuty z wnętrza łuku dają 1 punkt, rzuty spoza łuku – 2 punkty, a rzuty wolne – 1 punkt. Gra charakteryzuje się bardzo wysokim tempem ze względu na zaledwie 12-sekundowy czas na przeprowadzenie akcji oraz brak przerwy na wznowienie gry po zdobyciu punktu.

POLSKIE SUKCESY

Rozwój oficjalnej koszykówki 3x3 w XXI wieku przyniósł Polsce spektakularne sukcesy międzynarodowe, a męska reprezentacja dołączyła do ścisłej czołówki światowej.
Do najważniejszych osiągnięć reprezentacji Polski należą:

• Brązowy Medal Mistrzostw Świata (2019): Męska reprezentacja Polski w składzie Michael Hicks, Przemysław Zamojski, Szymon Rduch i Marcin Sroka zdobyła historyczny brązowy medal na mistrzostwach świata w Amsterdamie.
• Tytuł Mistrzów Europy (2021): Polacy sięgnęli po złoty medal Mistrzostw Europy w Paryżu.
• Udział w Igrzyskach Olimpijskich: Reprezentacja Polski mężczyzn wywalczyła awans na Igrzyska Olimpijskie w Tokio oraz Igrzyska Olimpijskie w Paryżu (2024), plasując się w gronie ośmiu najlepszych drużyn globu.
• Sukcesy młodzieżowe i ligowe: Polacy wielokrotnie wygrywali prestiżowe turnieje cyklu FIBA 3x3 World Tour, a młodzieżowe reprezentacje zdobywały medale mistrzostw świata i Europy w kategoriach U23 i U18.

KOLARSTWO MTB

Kolarstwo MTB na igrzyskach w Ustce wybrało 52 zawodników - 17 kobiet i 35 mężczyzn. Zawody rozgrywane były w terenie - na plaży, duktach leśnych, nadmorskim klifie oraz na Trakcie Solidarności.

Trasa zawodów kolarstwa górskiego MTB w Ustce, w których rywalizowało 52 zawodników (17 kobiet i 35 mężczyzn) w ramach XXII Światowych Letnich Igrzysk Polonijnych, miała długość około 7,2 kilometra i łączyła odcinki utwardzone, piaszczyste, leśne oraz klifowe. Wyścig rozpoczynał się na reprezentacyjnym i gładkim Trakcie Solidarności, co pozwalało kolarzom na dynamiczny start i bezpieczne uformowanie peletonu przed wjazdem w teren. Następnie trasa gwałtownie schodziła na sypki piasek usteckiej plaży miejskiej, gdzie jazda wymagała perfekcyjnego balansu ciała i generowania ogromnej siły, aby koła nie zakopywały się w grząskim podłożu. Po opuszczeniu plaży zawodnicy wjeżdżali w zacienione dugty leśne otaczającego miasto boru sosnowego, pełne interwałowych podjazdów i technicznych pułapek w postaci wystających, naturalnych korzeni. Kluczowym i najbardziej widowiskowym fragmentem pętli była ścieżka biegnąca krawędzią nadmorskiego klifu w kierunku Orzechowa, która oferowała spektakularne widoki na Morze Bałtyckie, a jednocześnie zmuszała kolarzy do pełnego skupienia na krętych, sztywnych podbiegach i zdradliwych zbiegach.

KILKA SŁÓW O DYSCYPLINIE

Kolarstwo MTB (skrót od ang. Mountain Biking, czyli kolarstwo górskie) to dyscyplina kolarska polegająca na ściganiu się na rowerach górskich po trudnych, terenowych trasach – pełnych stromych podjazdów, technicznych zjazdów, kamieni, korzeni, błota i przeszkód naturalnych lub sztucznych (np. skoczni, kamienistych sekcji zwanych rock garden).
Najważniejszą i olimpijską odmianą MTB jest Cross-Country (XC / XCO). Mecz lub wyścig odbywa się w formie wspólnego startu (ze startu zatrzymanego), a zawodnicy pokonują określoną liczbę okrążeń wyznaczonej pętli (zwykle o długości 4–6 km). O zwycięstwie decyduje kolejność przekroczenia linii mety. Inne popularne odmiany to maraton MTB (XCM), downhill (DH – zjazd na czas po bardzo stromej trasie) oraz enduro. Kolarstwo górskie wymaga od zawodników niesamowitej wydolności tlenowej i siłowej, a także perfekcyjnego panowania nad rowerem i odwagi przy dużych prędkościach w trudnym terenie.

POLSKIE SUKCESY

Polska ma niezwykle bogatą historię sukcesów w kolarstwie górskim, szczególnie w konkurencji olimpijskiej (XCO) oraz w maratonie MTB (XCM), ze szczególnym uwzględnieniem dekady lat 2000–2020:

• Igrzyska Olimpijskie: Największe sukcesy dla Polski wywalczyła Maja Włoszczowska, zdobywając dwa srebrne medale olimpijskie w wyścigu Cross-Country – na IO w Pekinie (2008) oraz na IO w Rio de Janeiro (2016).
• Mistrzostwa Świata:
• Maja Włoszczowska: Mistrzyni Świata XCO z Mont-Sainte-Anne (2010) oraz wielokrotna wicemistrzyni świata (2004, 2005, 2011, 2013). Ponadto zdobyła złoto w maratonie MTB (2003).
• Anna Szafraniec: Mistrzyni Świata juniorek (1999) oraz wicemistrzyni świata seniorek w XCO (2002).
• Sztafeta XCO: Polska drużyna (w składzie m.in. Maja Włoszczowska, Marcin Karczyński, Kryspin Pyrgies, Piotr Formicki) zdobyła złoty medal Mistrzostw Świata w sztafecie w Kaprun (2002) oraz srebro w 2004 roku.
• Mistrzostwa Europy: Polscy reprezentanci wielokrotnie stawali na podium czempionatu Starego Kontynentu. Maja Włoszczowska zdobyła złoty medal Mistrzostw Europy w 2009 roku w Zoetermeer, a Anna Szafraniec i Magdalena Sadłecka sięgały po medale w kategoriach młodzieżowych i seniorskich.
• Kolarstwo Męskie: Wśród mężczyzn największymi sukcesami na arenie międzynarodowej wykazali się Marek Galiński (dziewięciokrotny mistrz Polski, czterokrotny olimpijczyk: 1996, 2000, 2004, 2008, wywalczył m.in. 13. miejsce na IO w Atenach) oraz Bartłomiej Wawak (stały uczestnik czołówki Pucharu Świata XCO).

PIŁKA NOŻNA

Piłkę nożną na igrzyskach w Ustce wybrało 10 zawodników - 1 kobieta i 9 mężczyzn. Zawody rozgrywane były na boisku piłkarskim Ośrodka Sportu i Rozwoju w Ustce. Turniej pilkarki w ramach XXII Światowych Letnich Igrzysk Poloni. Brały udział 4 zespoły : reprezentacji Poloni,Oldboys Ziemi Słupskiej,zespół CSMW Ustka oraz Oldboys Chodzież. I m.CSMW Ustka, II m. Oldboys Ziemi Słupskiej III m.reprezentacja Poloni. Bardzo dziękujemy wszystkim uczestnikom za udział, sportowego ducha walki, przyjazną atmosferę i rywalizację. Zespół Ziemi Słupskiej to zawodnicy Słupska,Ustki i Gminy Ustka.

W kontekście olimpijskim Ośrodek Sportu i Rozwoju (OSiR) w Ustce odgrywa podwójną, niezwykle ważną rolę, będąc z jednej strony oficjalną areną międzynarodowych igrzysk polonijnych, a z drugiej – nowoczesną bazą treningową i obiektem lekkoatletycznym, na którym swoje pierwsze sportowe kroki stawiała reprezentująca ustecki klub LKS Jantar Ustka Barbara Madejczyk, dwukrotna finalistka Igrzysk Olimpijskich z Aten (2004) i Pekinu (2008), która trenując na tutejszej infrastrukturze reached poziom olimpijski oraz pobiła rekord Polski w rzucie oszczepem..

Wielkim krokiem naprzód dla usteckiego sportu było oddanie do użytku nowoczesnego Stadionu Lekkoatletycznego przy ul. Sportowej 17, który zaprojektowano tak, by spełniał wyśrubowane normy lekkoatletyczne. Obiekt wyposażono w specjalistyczne boisko treningowe, umożliwiające jednoczesne rzuty młotem, dyskiem oraz oszczepem — dyscypliną, z której Ustka słynie za sprawą swojej olimpijki. To również na tym stadionie podpisywano kluczowe porozumienia dotyczące organizacji międzynarodowych zawodów polonijnych, których jesteśmy organizatorem.

KILKA SŁÓW O DYSCYPLINIE

Piłka nożna to zespołowa gra sportowa, w której dwie drużyny liczące po 11 zawodników (w tym bramkarz) dążą do skierowania piłki do bramki przeciwnika. Mecze rozgrywane są na prostokątnym, trawiastym boisku i trwają 90 minut (podzielone na dwie połowy po 45 minut). Zawodnicy z pola mogą zagrywać piłkę dowolną częścią ciała z wyjątkiem rąk i dłoni – te do gry w obrębie własnego pola karnego wykorzystywać może wyłącznie bramkarz.

POLSKIE SUKCESY

Piłka nożna pojawiła się na ziemiach polskich w końcówce XIX wieku pod rozbiorami (głównie w Galicji). Za przełomową datę uznaje się rok 1894, kiedy w Lwowie rozegrano pierwszy udokumentowany mecz między reprezentacjami Sokoła Lwowskiego i Sokoła Krakowskiego (spotkanie trwało tylko 6 minut i zakończyło się wynikiem 1:0 po golu Włodzimierza Chomickiego). W 1919 roku, po odzyskaniu niepodległości, powołano Polski Związek Piłki Nożnej (PZPN).

Polski futbol ma bogatą historię sukcesów międzynarodowych, z których najważniejsze przypadają na drugą połowę XX wieku:

• Igrzyska Olimpijskie: Największe sukcesy przyniosła reprezentacji Polski era trenera Kazimierza Górskiego. Polacy zdobyli złoty medal na IO w Monachium (1972) oraz srebrny medal na IO w Montrealu (1976). Trzecim olimpijskim osiągnięciem było zdobycie srebrnego medalu na IO w Barcelonie (1992) pod wodzą Janusza Wójcika.
• Mistrzostwa Świata: Reprezentacja Polski dwukrotnie stawała na podium MŚ, zdobywając 3. miejsce (brązowy medal) – w 1974 roku w Niemczech (z królem strzelców turnieju Grzegorzem Latą) oraz w 1982 roku w Hiszpanii (pod wodzą Piechniczka z liderem Zbigniewem Bońkiem). Warto wspomnieć też słynny debiut na MŚ w 1938 roku i mecz z Brazylią (5:6), w którym Ernest Wilimowski strzelił 4 gole.
• Sukcesy klubowe i indywidualne: W piłce klubowej największym osiągnięciem jest finał Pucharu Zdobywców Pucharów osiągnięty przez Górnik Zabrze w 1970 roku oraz półfinały Pucharu Europy (Legia Warszawa 1970, Widzew Łódź 1983). W XXI wieku największą postacią polskiego futbolu został Robert Lewandowski, wielokrotny król strzelców Ligi Mistrzów i lig zagranicznych, uznany za najlepszego piłkarza świata w plebiscycie FIFA Best (2020, 2021).

KONCERT "- "SZANTY", CZYLI WIATREM I PIEŚNIĄ OPOWIEDZIANE

Nadmorski kurort nie mógłby w pełni ugościć międzynarodowej Polonii bez odwołania się do swoich głębokich, marynistycznych tradycji. Wieczorny koncert szant i piosenki żeglarskiej, który zgromadził tłumy na usteckim wybrzeżu, stał się jednym z najbardziej nastrojowych i integrujących momentów całych Igrzysk Polonijnych. Port w Ustce oraz przylegająca do niego Promenada Nadmorska rozbrzmiały potężnymi, męskimi głosami, dźwiękami akordeonów, skrzypiec i gitar, porywając publiczność w sentymentalną podróż po dawnych oceanach.

Na scenie zaprezentowały się czołowe formacje polskiej sceny szantowej, które błyskawicznie złapały wspólny rytm z publicznością. W programie koncertu znalazły się zarówno klasyczne, rytmiczne szanty pracy – śpiewane dawniej na wielkich żaglowcach przy podnoszeniu kotwicy czy stawianiu żagli – jak i współczesne, melodyjne ballady morskie. Wykonawcy z wielką swobodą przeplatali utwory dowcipnymi anegdotami z własnych rejsów, przybliżając słuchaczom unikalny, żeglarski etos. Bliskość kołyszących się na falach usteckiego kanału portowego jednostek, zapach jodu i zachodzące nad Bałtykiem słońce stworzyły naturalną, niesamowitą scenografię, która potęgowała autentyczność każdego wyśpiewanego wersu.

Najpiękniejszym elementem wydarzenia okazała się jednak reakcja widowni. Szanty, ze swej natury oparte na schemacie „zawołanie solisty i odpowiedź chóru”, błyskawicznie zaangażowały do zabawy zgromadzonych gości. Polonijni sportowcy, z których wielu na co dzień mieszka w najodleglejszych zakątkach świata, ramię w ramię z mieszkańcami Ustki i turystami, głośno wtórowali artystom w kultowych refrenach. Wspólnie odśpiewane utwory pokazały, że żeglarska muzyka ma niesamowitą moc jednoczenia ludzi i wywoływania czystej, niczym nieskrępowanej radości. Koncert zakończył się wielokrotnymi bisami, a niosące się po usteckim porcie melodie nucono na deptaku jeszcze długo po tym, jak na scenie zgasły ostatnie reflektory.

SPOTKANIE Z OLIMPIJCZYKAMI

Jednym z bardziej poruszających i wyczekiwanych punktów programu tegorocznych Światowych Letnich Igrzysk Polonijnych w Ustce było spotkanie z żywymi legendami polskiego sportu. Scena Główna na Promenadzie Nadmorskiej, na co dzień tętniąca muzyką i szumem fal, tym razem stała się areną wspomnień, wielkich emocji i sportowej mądrości. Licznie zgromadzeni polonijni sportowcy z całego świata oraz mieszkańcy oraz mieszkańcy i turyści mieli niepowtarzalną okazję, by z bliska posłuchać opowieści trojga wybitnych lekkoatletów i pięściarza, których kariery zapisały się złotymi zgłoskami w historii krajowego sportu. Gośćmi specjalnymi wydarzenia byli Barbara Madejczyk, Kazimierz Adach oraz Jan Huruk – mistrzowie, którzy udowodnili, że ciężka praca i pasja potrafią przełamać wszelkie bariery.

BARBARA MADEJCZYK – KRÓLOWA OSZCZEPU I OLIMPIJSKA FIGHTERKA

Spotkanie otworzyła rozmowa z Barbarą Madejczyk, wybitną oszczepniczką, której rzuty przez lata elektryzowały polską publiczność. To dwukrotna olimpijka – reprezentowała nasz kraj w Atenach w 2004 roku oraz w Pekinie w 2008 roku, gdzie wywalczyła znakomite, siódme miejsce w ścisłym finale.
Przez niemal dekadę jej rekord Polski (wynoszący imponujące 64,08 m) pozostawał niepobity, będąc symbolem dominacji zawodniczki Jantara Ustka na krajowych rzutniach. Madejczyk, znana ze swojej niezwykłej waleczności i pogody ducha, opowiadała w Ustce o tym, jak wielką dumą jest reprezentowanie ojczyzny na najważniejszej imprezie czterolecia.
Dziś mistrzyni nie rezygnuje ze sportu. Swoje ogromne doświadczenie przekazuje młodszym pokoleniom jako trenerka, wychowując następców w lokalnych klubach i angażując się w promocję aktywności fizycznej wśród dzieci i młodzieży na Pomorzu.

KAZIMIERZ ADACH – PIĘŚCIARSKI CHARAKTER I OLIMPIJSKI BRĄZ

Następnie scena należała do człowieka, którego nazwisko wywołuje dreszcz emocji u każdego fana boksu w Polsce. Kazimierz Adach to brązowy medalista Igrzysk Olimpijskich w Moskwie w 1980 roku w wadze lekkiej. Jego ringowa inteligencja, żelazna kondycja i legendarny lewy prosty doprowadziły go do strefy medalowej, w której musiał (niestety) uznać wyższość jedynie późniejszego mistrza olimpijskiego, Kubańczyka Ángela Herrery.
Adach to także wielokrotny medalista mistrzostw kraju oraz filar legendarnego Czarnych Słupsk. Podczas usteckiego spotkania bokser wspominał specyficzną atmosferę moskiewskich igrzysk oraz twardą, męską szkołę życia, jaką daje boks.
Współcześnie Kazimierz Adach pozostaje blisko ringu. Jest cenionym działaczem sportowym, mentorem dla młodych adeptów szermierki na pięści i regularnym gościem gal bokserskich, gdzie wciąż służy fachową radą i inspiruje młodych zawodników do zachowania zasad fair play.

JAN HURUK – MARATOŃCZYK, KTÓRY RZUCIŁ WYZWANIE ŚWIATU

Niezwykłą dawkę motywacji przyniosło spotkanie z Janem Hurukiem, jednym z najlepszych maratończyków w historii polskiej lekkoatletyki. Polscy kibice do dziś pamiętają jego genialny bieg podczas Igrzysk Olimpijskich w Barcelonie w 1992 roku, gdzie w morderczym upale wywalczył siódme miejsce, ocierając się o podium.
Huruk to zawodnik, który na początku lat 90. potrafił jak równy z równym rywalizować z dominującymi wówczas biegaczami z Afryki. Jego czwarta lokata na Mistrzostwach Świata w Tokio (1991) oraz drugie miejsce w prestiżowym maratonie w Londynie do dziś pozostają wynikami kosmicznymi dla polskiego biegania długodystansowego. Na promenadzie Huruk z humorem i dystansem opowiadał o katorżniczym treningu i psychice, która w maratonie decyduje o wszystkim.
Obecnie legendarny biegacz realizuje się jako organizator imprez biegowych i popularyzator zdrowego stylu życia. Angażuje się w rozwój lokalnej infrastruktury sportowej i często można go spotkać na trasach biegowych, gdzie wspiera zarówno amatorów, jak i profesjonalistów.

NIECO SPORTOWEJ ANEGDOTY

Nasi olimpijczycy to ludzie „z krwi i kości” toteż każdemu z nich przytrafiła się niejedna sytuacja, która z czasem obrosła legendą lub stała się sportową anegdotą.

BARBARA MADEJCZYK I ZGUBIONY OSZCZEP W PEKINIE

Barbara Madejczyk chętnie wspomina kulisy nerwowych chwil, jakie przeżyła na stadionie „Ptasie Gniazdo” w Pekinie w 2008 roku. Przed samym konkursem finałowym okazało się, że jej ulubiony, idealnie wyważony oszczep, który został wcześniej zdany do oficjalnej kontroli technicznej organizatorów, nagle... zaginął w magazynie.
Dla sportowca na tym poziomie zmiana sprzętu w najważniejszym momencie kariery to potężny cios psychiczny. Na kilkanaście minut przed wejściem na płytę stadionu, gdy w obozie Polki wybuchła panika, oszczep odnalazł się w stojaku zupełnie innej reprezentacji – jedna z zagranicznych zawodniczek pomyliła numery seryjne i zabrała go na swój trening. Madejczyk musiała wykazać się nie lada asertywnością (i znajomością języków), by dosłownie wyrwać swoją „broń” z rąk rywalki. Emocje były tak duże, że pierwszy rzut konkursowy oddała na czystej, sportowej złości, co ostatecznie dało jej awans do wąskiego finału olimpijskiego.

KAZIMIERZ ADACH I MOSKIEWSKI ARBITER BEZ ZEGARKA

Kazimierz Adach, wspominając swój brązowy medal z Moskwy z 1980 roku, przywołuje historię o specyfice sędziowania w czasach zimnej wojny. Podczas jednej z walk – ćwierćfinałowej, Polak tak mocno zdominował swojego rumuńskiego rywala Floriana Livadaru, że tamten kilkukrotnie lądował na deskach. Sędzia ringowy, wyraźnie sprzyjający słabszemu, robił wszystko, aby dać mu czas na odpoczynek. Pojedynek był kluczowy, ponieważ stawką był awans do półfinału, który automatycznie gwarantował olimpijski medal.
Adach wspomina, że odliczanie nokdaunu przez arbitra trwało niemal wieczność. „Sędzia liczył tak wolno, jakby sekunda trwała u niego trzy sekundy, a w międzyczasie zdążył jeszcze dokładnie obejrzeć moje rękawice, rzekomo szukając usterki” – opowiada z rozbawieniem pięściarz. Polak nie dał się jednak sprowokować, zachował zimną krew i zamiast frustracji, wykorzystał ten wydłużony czas na... złapanie głębszego oddechu, co pozwoliło mu przypieczętować zwycięstwo w kolejnej rundzie.
Walka ta zapisała się w historii igrzysk nie tylko przez wzgląd na „nietypowe” tempo odliczania sędziego ringowego w Moskwie, ale i brutalny przebieg. W trzeciej rundzie zmęczony i zdominowany przez Adacha Rumun zaatakował Polaka głową. W efekcie tego faulu Livadaru rozciął sobie łuk brwiowy, a naszemu pięściarzowi głęboko rozciął policzek. Chwilę później pojedynek został przerwany przez sędziego z powodu kontuzji (RSC), a zakrwawiony Kazimierz Adach mógł świętować upragnione zwycięstwo i pewny krążek olimpijski.

JAN HURUK I MARATON W CIENIU... POMYŁKI NAWIGACYJNEJ

Jan Huruk z uśmiechem wspomina swój legendarny bieg na Igrzyskach w Barcelonie w 1992 roku, gdzie zajął siódme miejsce. Mało kto jednak wie, że przygotowania do tego startu oraz sam bieg obfitowały w absurdalne sytuacje. Pierwsza z nich miała miejsce na trasie, gdy prowadząca grupa maratończyków, w której biegł Huruk, w pewnym momencie niemal pogubiła się przez błąd pilota prowadzącego bieg na motocyklu. Zawodnicy przez chwilę nie wiedzieli, w którą stronę biec na rozwidleniu katalońskich ulic.
Inna anegdota dotyczyła samej wioski olimpijskiej. Polscy lekkoatleci dostali pokoje z widokiem na morze, co wydawało się luksusem, dopóki nie okazało się, że... w budynkach nie było klimatyzacji, a hiszpańskie upały przekraczały 35 stopni w cieniu. Aby przetrwać noc przed morderczym maratonem i zmusić organizm do snu, Huruk wraz z kolegami z kadry musiał moczyć prześcieradła w zimnej wodzie i spać pod takimi wilgotnymi „okładami”. Jak sam przyznał, to właśnie ten specyficzny hart ducha zadecydował o tym, że na finałowym podbiegu pod wzgórze Montjuïc zdołał wyprzedzić wielu faworytów.

Wieczór pełen autografów, wspólnych zdjęć i zakulisowych rozmów pokazał, że pamięć o sukcesach naszych reprezentantów jest wciąż żywa, a ich obecność na Igrzyskach Polonijnych dała uczestnikom potężną dawkę motywacji do walki o własne sportowe marzenia.

CEREMONIA MEDALOWA I UROCZYSTE ZAKOŃCZENIE IGRZYSK

Polonijni sportowcy, organizatorzy, odpoczywający w Ustce wczasowicze zgromadzili się na nadmorskiej promenadzie na uroczystym zakończeniu XXII Światowych Polonijnych Igrzysk.

Organizatorów reprezentowali Przewodniczący Zarządu Krajowego Stowarzyszenia „Wspólnota Polska” Tomasz Różniak, Sędzia Główny zawodów komandor Dariusz Sapiejka - jednocześnie członek zarządu Wojskowej Federacji Sportu, Andrzej Stępień - polski lekkoatleta, olimpijczyk, Miasto Ustka Burmistrz Bartosz Gwóźdź – Sproketowski, Parlament RP poseł Zbigniew Konwiński, szef Sejmowej Komisji Łączności z Polakami za Granicą, organizacje polonijne Małgorzata Kwiatkowska Prezes Rady Naczelnej Polonii Australijskiej, Tadeusz Adam Pilat - Wiceprzewodniczący Rady Polonii Świata. Przybyli również zaproszeni goście reprezentujący środowisku samorządu lokalnego województwa pomorskiego i sympatycy polonijnego sportu.

Ponieważ program Igrzysk był niezwykle bogaty i wypełnił wszystkie dni od rana do późnego popołudnia, w czasie zakończenia wręczono medale w konkurencjach, które odbyły się dzisiaj rano, oraz tych wymagających dłuższej analizy wyników oraz przedstawiono i nagrodzono pucharami zwycięzców klasyfikacji generalnej, , w której pierwsze miejsce zajęły Czechy - Zaolzie, drugie Litwa zaś trzecie Związek Polaków na Białorusi.

Koniec każdego spotkania polonijnego, wiąże nieuchronnym powrotem do kraju zamieszkania, To oczywiście budzi nostalgię, które staraliśmy się złagodzić wspólną zabawą wieńczącą Igrzyska.

MUZYKA ŁĄCZY POKOLENIA

Muzyczną część wieczoru zainaugurował występ artystyczny słuchaczy Usteckiego Uniwersytetu Trzeciego Wieku „Żyj Kolorowo”. Lokalni seniorzy, którzy na co dzień udowadniają, że wiek to tylko cyfra, zaprezentowali specjalnie przygotowany program wokalno-muzyczny. Ich występ, pełen pasji, promiennych uśmiechów i artystycznej elegancji, spotkał się z fenomenalnym przyjęciem ze strony międzynarodowej publiczności. Polonijni sportowcy z całego świata nagrodzili usteckich artystów zasłużonymi owacjami. Pokaz ten stał się pięknym symbolem polskiej gościnności, pogody ducha i udowodnił, jak silna i aktywna jest lokalna społeczność.

TANECZNY MARATON Z DJ KRISEM

Prawdziwą eksplozję energii przyniósł jednak kolejny punkt programu. Stery nadmorskiej sceny przejął uwielbiany nad morzem DJ Kris, który błyskawicznie poderwał do tańca setki zgromadzonych osób. Artysta zaserwował doskonale zbalansowany miks muzyczny – od nieśmiertelnych, tradycyjnych polskich szlagierów, przez energetyczne rytmy lat 80. i 90., aż po najgorętsze współczesne hity radiowe.

Na parkiecie obok siebie bawili się zawodnicy z kilkudziesięciu krajów, mieszkańcy Ustki oraz turyści. Wspólne tańce, tradycyjne „pociągi” wzdłuż usteckiego brzegu Bałtyku i śpiewanie kultowych refrenów trwały do późnych godzin wieczornych. W świetle księżyca tłum stworzył unikalną, rodzinną atmosferę, idealnie podsumowującą ideę Igrzysk Polonijnych, w których od wyników sportowych ważniejsza jest bliskość, radość i wspólne celebrowanie korzeni.